Przeciwieństwa się przyciągają? Podobno.
Ale nasza rzeczywistość, jest tym co pomiędzy nimi.
Spacerowałam drogą przez las.
Wokół mnie panowało niezwykła cisza.
Wszystkie gałęzie pokrywał śnieg.
I miało się wrażenie, że cały świat, caluteńki składa się tylko z bieli i czerni konturów całej reszty.
I pomślałam sobie, że jest tak idealnie, że aż nieprawdziwie.
Wszystko widoczne jak na dłoni, wyraźne, tylko te dwa kolory i nic pomiędzy.
Łatwe, proste, dobre, ale...
Po kilku minutach spaceru zdałam sobie sprawę, że ta cisza i ten spokoj nie jest naturalny, że jest w pewnym sensie wymuszony.
Bo przecież nasza rzeczywistość to wszystko to co między bielą i czernią, między przeciwnościami.
Między dobrem a złem, między ciepłem a zimnem, między jasnością a ciemnością , między ciszą a hałasem.
Rzeczywistość jest barwna.
Można ją docenić patrząc na zimowy krajobraz, który daje spokój, ale tylko do pewnego momentu.
Do momentu zobaczenia pustki.
Bo wszystko co ważne jest między przeciwnościami.
Ale nasza rzeczywistość, jest tym co pomiędzy nimi.
Spacerowałam drogą przez las.
Wokół mnie panowało niezwykła cisza.
Wszystkie gałęzie pokrywał śnieg.
I miało się wrażenie, że cały świat, caluteńki składa się tylko z bieli i czerni konturów całej reszty.
I pomślałam sobie, że jest tak idealnie, że aż nieprawdziwie.
Wszystko widoczne jak na dłoni, wyraźne, tylko te dwa kolory i nic pomiędzy.
Łatwe, proste, dobre, ale...
Po kilku minutach spaceru zdałam sobie sprawę, że ta cisza i ten spokoj nie jest naturalny, że jest w pewnym sensie wymuszony.
Bo przecież nasza rzeczywistość to wszystko to co między bielą i czernią, między przeciwnościami.
Między dobrem a złem, między ciepłem a zimnem, między jasnością a ciemnością , między ciszą a hałasem.
Rzeczywistość jest barwna.
Można ją docenić patrząc na zimowy krajobraz, który daje spokój, ale tylko do pewnego momentu.
Do momentu zobaczenia pustki.
Bo wszystko co ważne jest między przeciwnościami.


Komentarze
Prześlij komentarz