Śnieg

Przeciwieństwa się przyciągają? Podobno.
Ale nasza rzeczywistość, jest tym co pomiędzy nimi.









Spacerowałam drogą przez las.
Wokół mnie panowało niezwykła cisza.
Wszystkie gałęzie pokrywał śnieg.
I miało się wrażenie, że cały świat, caluteńki składa się tylko z bieli i czerni konturów całej reszty.

I pomślałam sobie, że jest tak idealnie, że aż nieprawdziwie.
Wszystko widoczne jak na dłoni, wyraźne, tylko te dwa kolory i nic pomiędzy.
Łatwe, proste, dobre, ale...

Po kilku minutach spaceru zdałam sobie sprawę, że ta cisza i ten spokoj nie jest naturalny, że jest w pewnym sensie wymuszony.
Bo przecież nasza rzeczywistość to wszystko to co między bielą i czernią, między przeciwnościami.
Między dobrem a złem, między ciepłem a zimnem, między jasnością a ciemnością , między ciszą a hałasem.

Rzeczywistość jest barwna.
Można ją docenić patrząc na zimowy krajobraz, który daje spokój, ale tylko do pewnego momentu.
Do momentu zobaczenia pustki.

Bo wszystko co ważne jest między przeciwnościami.



Komentarze