Wszystko przemija, nic nie trwa wiecznie. To co się pojawia kiedyś zniknie i już nie można cofnąć czasu. Smutne? Może. Ale w przemijaniu ukryte jest także piękno. I nadzieja.
Od kilku dni codziennie rano przechodzę pod pięknym drzewem.
Dla mnie jest to najpiękniejsze drzewo na całej ulicy.
Najpiękniejsze, bo najpiękniej się starzeje, zmieniając barwy letnie na jesienne.
I tak też myślę o przemijaniu gdy patrzę sobie na to drzewo co roku.
Bo co roku ono "przemija" a potem się rodzi.
Ale cóż to jest za przemijanie!
Nie mogę oderwać oczu od jego korony, która mieni się złotem i czerwienią.
Królewskie barwy dodają mu szyku i elegancji.
Nawet wtedy gdy jest ich coraz mniej.
To drzewo starzeje się i przemija z królewską godnością.
Przemija wiedząc, że odrodzi się za kilka miesięcy.
I my również powinniśmy przemijać z godnością, bo cząstka nas samych jest wieczna.
I odrodzi się.
Tak jak to drzewo.
Będzie nowa wiosna, a potem nowe lato.
Od kilku dni codziennie rano przechodzę pod pięknym drzewem.
Dla mnie jest to najpiękniejsze drzewo na całej ulicy.
Najpiękniejsze, bo najpiękniej się starzeje, zmieniając barwy letnie na jesienne.
I tak też myślę o przemijaniu gdy patrzę sobie na to drzewo co roku.
Bo co roku ono "przemija" a potem się rodzi.
Ale cóż to jest za przemijanie!
Nie mogę oderwać oczu od jego korony, która mieni się złotem i czerwienią.
Królewskie barwy dodają mu szyku i elegancji.
Nawet wtedy gdy jest ich coraz mniej.
To drzewo starzeje się i przemija z królewską godnością.
Przemija wiedząc, że odrodzi się za kilka miesięcy.
I my również powinniśmy przemijać z godnością, bo cząstka nas samych jest wieczna.
I odrodzi się.
Tak jak to drzewo.
Będzie nowa wiosna, a potem nowe lato.
Królewskie barwy przybrane...


Komentarze
Prześlij komentarz