Jesienne liście

Wszystko przemija, nic nie trwa wiecznie. To co się pojawia kiedyś zniknie i już nie można cofnąć czasu. Smutne? Może. Ale w przemijaniu ukryte jest także piękno. I nadzieja.



Od kilku dni codziennie rano przechodzę pod pięknym drzewem.
Dla mnie jest to najpiękniejsze drzewo na całej ulicy.
Najpiękniejsze, bo najpiękniej się starzeje, zmieniając barwy letnie na jesienne.

I tak też myślę o przemijaniu gdy patrzę sobie na to drzewo co roku.
Bo co roku ono "przemija" a potem się rodzi.
Ale cóż to jest za przemijanie!
Nie mogę oderwać oczu od jego korony, która mieni się złotem i czerwienią.
Królewskie barwy dodają mu szyku i elegancji.
Nawet wtedy gdy jest ich coraz mniej.

To drzewo starzeje się i przemija z królewską godnością.

Przemija wiedząc, że odrodzi się za kilka miesięcy.

I my również powinniśmy przemijać z godnością, bo cząstka nas samych jest wieczna.
I odrodzi się.
Tak jak to drzewo.
Będzie nowa wiosna, a potem nowe lato.

Królewskie barwy przybrane...

Komentarze