Oset

Ludzie grają. Udają. Dają popis siebie i swojej siły. Robią to z różnych powodów, aby się ochronić, aby pokazać kim to oni nie są, czego nie wiedzą i nie potrafią. Pewnie się trochę boją innych, świata, a może samych siebie?


Podczas spaceru już z daleka dostrzegłam uroczą roślinkę, którą ostatnim razem wogóle nie spostrzegłam.
Nie widziałam jej w tym miejscu nigdy wcześniej, a przynajmniej ta mi się wydawało z daleka.
Ale kiedy podeszłam bliżej dostrzegłam, że przecież ją znam.
To był oset, a w zasadzie jest nadal oset tylko taki odmieniony.

Oset z fioletowego kłujaka zamienił się w ciągu kilku dni w puchatego kłębuszka, którego miało się ochotę dotknąć i zdmuchnąć jak przekwiniętego mlecza.

Taka ostra roślinka zmieniła się w coś tak delikatnego i ulotnego.

Tak też postrzegam ostatnio ludzi wokół.
Są jak osty na początku.
Pierwszy kontakt nie zawsze jest przyjemny, czasem bardzo bolesny, raniący.
Często grają innych niż są w rzeczywistości.
Ale z czasem zaczynasz dostrzegać w tych ludziach coś miękkiego co starają się ochronić.
I wtedy wszystko zaczynasz rozumieć.
I nie masz im za złe ran, które Ci zadają.

Bo chronią oni coś co jest wartościowe dla nich.
Co daje im siłę, wolność, a może odwagę by iść przez życie.
Boją się, że im to zabierzesz, wykradniesz dla siebie.
Ale przecież Ty chcesz tylko popatrzeć... i zrozumieć.

*
willaludka@gmail.com

Milusio jest...

Komentarze