Granice pozwalają nam zachować siebie w relacji do innych. Chronią i dają poczucie bezpieczeństwa, a także taką zdrową przestrzeń, w której można wzrastać samemu będąc w tłumie.
Kilka dni temu odwiedziłam przyjaciółkę.
Wzdłóż drogi która prowadzi do jej domu rosną sady.
Niektóre są stare, niektóre młode.
Te stare zwykle obsadzone były drzewami blisko siebie.
Ich gałęzie splatają się ze sobą tworząc przedziwną i piękną sieć, którą nie sposób byłoby rozplątać.
Wyglądają jakby razem tworzyły symbiotyczną więż, opiekując się sobą nawzajem.
I tak sobie pomyślałam, że u ludzi jest podobnie, a przynajmniej podobnie być powinno.
Każdy z nas jest jak takie drzewo z gałęziami szeroko rozłożonymi albo mniejszymi, drobniejszymi.
Gałęzie splatają się, i my także łączymy się z innymi ludźmi każdego dnia tworząc sieć porozumienia, komunikacji, sieć wspierania się w różnych chwilach życia.
Jednocześnie jesteśmy wspólnotą, a jednocześnie jednostką.
Czasami nasze gałęzie mogą zbyt ciasno opleść inne, albo inni mogą zbyt ciasno opleść nasze gałęzie.
Wtedy zacierają się granice, który każdy powinien zachować, aby móc rozwijać prawdziwego siebie.
Życie w symbiozie z innymi ludźmi tak jak drzewa splatające się gałęziami nie jest proste.
Wymaga podjęcia wielu decyzji, kompromisów, ale i odwagi w obronie samego siebie.
Można być samotnym drzewem, nikt nam wtedy w niczym nie przeszkadza, ale kiedy nadejdą trudne dni, a pogoda naszego życia zacznie płatać figle, wtedy zatęsknimy za sadem.
Kilka dni temu odwiedziłam przyjaciółkę.
Wzdłóż drogi która prowadzi do jej domu rosną sady.
Niektóre są stare, niektóre młode.
Te stare zwykle obsadzone były drzewami blisko siebie.
Ich gałęzie splatają się ze sobą tworząc przedziwną i piękną sieć, którą nie sposób byłoby rozplątać.
Wyglądają jakby razem tworzyły symbiotyczną więż, opiekując się sobą nawzajem.
I tak sobie pomyślałam, że u ludzi jest podobnie, a przynajmniej podobnie być powinno.
Każdy z nas jest jak takie drzewo z gałęziami szeroko rozłożonymi albo mniejszymi, drobniejszymi.
Gałęzie splatają się, i my także łączymy się z innymi ludźmi każdego dnia tworząc sieć porozumienia, komunikacji, sieć wspierania się w różnych chwilach życia.
Jednocześnie jesteśmy wspólnotą, a jednocześnie jednostką.
Czasami nasze gałęzie mogą zbyt ciasno opleść inne, albo inni mogą zbyt ciasno opleść nasze gałęzie.
Wtedy zacierają się granice, który każdy powinien zachować, aby móc rozwijać prawdziwego siebie.
Życie w symbiozie z innymi ludźmi tak jak drzewa splatające się gałęziami nie jest proste.
Wymaga podjęcia wielu decyzji, kompromisów, ale i odwagi w obronie samego siebie.
Można być samotnym drzewem, nikt nam wtedy w niczym nie przeszkadza, ale kiedy nadejdą trudne dni, a pogoda naszego życia zacznie płatać figle, wtedy zatęsknimy za sadem.
*
willaludka@gmail.com
Początek sadu...


Komentarze
Prześlij komentarz