Konik polny

Przed zrobieniem kolejnego kroku zwykle paraliżuje nas coś. Stajemy w miejscu i zastanawiamy się co dalej, gdzie i jak. Im dłużej się zastanawiamy tym gorzej, bo trudniej nam wykonać ten kolejny krok.



Do pokoju wskoczył mi konik polny.
Po prostu na ten dzień zaplanował sobie spacer po nieznanym terenie.
Taki wakacyjny włojaż...
Spacerował po podłodze, po ścianach, po lampie.
Przemieszczał się skacząc z płaszczyzny na płaszczyznę.
A każdy skok był precyzyjny i zakończony charakterystycznym plaśnięciem, którego nie dało się nie słyszeć.

Następnego dnia pod okno balkonowe przyskoczył kolejny konik chyba jakiś jego kumpel... albo kumpela...

I tak patrząc i nasłuchując pomyślałam sobie, że to bardzo odważne posunięcie było ze strony konika.
Takie wtargnięcie na zupełnie nieznany teren.
Zamiast miękkiej trawki poznał twardą drewnianą podłoge, metalową lampę i miękkość zasłony.
Stoczył nawet małą walkę z ćmą.

Obserwowałam jak skacze. Pewnie, precyzyjnie. Jakby wiedział czego się spodziewać.
Choć nie wiedział.
Wskazówką dla niego były czułki, które jak radary poruszały się cały czas.
Skupienie, moment ciszy i skok.
W nieznane, które po kilku sekundach już takie nie było.

Po prostu.

A Ty do jakiego "pokoju" boisz się wskoczyć?

*
willaludka@gmail.com


Komentarze