Ścieżki bywają różne. Proste, kręte, wyboiste i gładkie. Zazwyczaj spotykamy na nich jakichś ludzi. Czasem się zatrzymujemy i rozmawiamy chwilę, czasem dłużej, czasem ich tylko mijamy.
Ścieżynki, ścieżki, drogi...
Wędrowałam ścieżką.
Na początku była miękka pokryta trawą, z czasem stała się piaszczysta, potem kamienista, a jeszcze potem znowu. pokrywała ją trawa.
Minęłam kilka osób, motylka, żuczka i mewę.
Poobserwowałam widoki.
Powdychałam czyste powietrze.
Dotknęłam maka.
Uśmiechnęłam się do słonka.
Czułam spokój, radość, energię.
Byłam we właściwym miejscu.
Każdy by chciał żeby tak układały się wszystkie nasze ścieżki: życiowe, rodzinne, zawodowe, hobbystyczne.
Ale różnie bywa.
Ścieżki się zmieniają, łagodnieją by na dalszym odcinku zmienić się w kręte górskie pętle, których końca nie jesteśmy w stanie zobaczyć.
I na odwrót: kręte ścieżki z czasem zaczynają się prostować i opadać, kończąc się w urokliwym zakątku jakiegoś lasku.
Nie zawsze da się przewidzieć ich biegu, chociaż można spróbować.
Ale jednak nie o to w tym wszystkim chodzi. Bo tak naprawdę chodzi to by:
Iść. Po prostu. Przed siebie. Doświadczać. Upadać. Podnosić się. Śmiać się do słonka. Popłakać z deszczem.
Zostawić swój ślad w pamięci mijanych osób, najlepszy z możliwych.
Zabrać ze sobą kilka osób, czasem pomóc wstać, czasem pozwolić pomóc wstać sobie.
Iść, po prostu iść do przodu.
Ścieżynki, ścieżki, drogi...
Wędrowałam ścieżką.
Na początku była miękka pokryta trawą, z czasem stała się piaszczysta, potem kamienista, a jeszcze potem znowu. pokrywała ją trawa.
Minęłam kilka osób, motylka, żuczka i mewę.
Poobserwowałam widoki.
Powdychałam czyste powietrze.
Dotknęłam maka.
Uśmiechnęłam się do słonka.
Czułam spokój, radość, energię.
Byłam we właściwym miejscu.
Każdy by chciał żeby tak układały się wszystkie nasze ścieżki: życiowe, rodzinne, zawodowe, hobbystyczne.
Ale różnie bywa.
Ścieżki się zmieniają, łagodnieją by na dalszym odcinku zmienić się w kręte górskie pętle, których końca nie jesteśmy w stanie zobaczyć.
I na odwrót: kręte ścieżki z czasem zaczynają się prostować i opadać, kończąc się w urokliwym zakątku jakiegoś lasku.
Nie zawsze da się przewidzieć ich biegu, chociaż można spróbować.
Ale jednak nie o to w tym wszystkim chodzi. Bo tak naprawdę chodzi to by:
Iść. Po prostu. Przed siebie. Doświadczać. Upadać. Podnosić się. Śmiać się do słonka. Popłakać z deszczem.
Zostawić swój ślad w pamięci mijanych osób, najlepszy z możliwych.
Zabrać ze sobą kilka osób, czasem pomóc wstać, czasem pozwolić pomóc wstać sobie.
Iść, po prostu iść do przodu.
*
willaludka@gmail.com


Komentarze
Prześlij komentarz