Piwonia

 Człowiek jest wielowymiarowy i wielowarstwowy. Specjaliści uczą się jak poznawać jaki jest człowiek na podstawie wyglądu czy zachowania. Ale tak naprawdę to tylko jedna z warstw z jakich się składamy...



Piwonie zawsze mnie zachwycały.
Od pączka po rozwijający się kwiat aż do końcowego efektu, od którego ciężko odwrócić wzrok - czyli kwiatu dojrzałego.
Delikatność, piękno i jakaś siła w nich tkwi.
Urok po prostu.

I pomyślałam sobie, że tak jest z nimi jak z człowiekiem.

Najpierw jesteśmy takim małym Pączkiem.
Nie wiadomo jakiego koloru będziemy, ile będziemy mieć płatków.
Potem rośniemy, pojawiają się pierwsze płatki, widać już kolor.
Rośniemy nadal, rozwijamy się, odsłaniają się kolejne warstwy.
Stajemy się dojrzali.
Nasze piękno przyciąga spojrzenia.
Zwracamy na siebie uwagę.
A potem stopniowo więdniemy, bardzo powoli na początku.
Potem coraz szybciej.
Aż usychamy.

Mimo to jest coś pięknęgo w całym tym procesie.
Wzrostu i rozwoju, ujawnianiu siebie, kolejnych warstw, zdolności, możliwości, predyspozycji.
A potem, korzystania z nich, dawania siebie innym, dzielenie się sobą, wiedzą, doświadczeniem.
A na końcu usuwanie się w cień i opadanie.
Powolne spadanie płatek po płatku...

Jesteśmy jak piwonie.

Czasem, aby nas naprawdę zobaczyć trzeba poczekać aż się do końca rozwiniemy.
Do ostatniego płatka.

Jak poznawać człowieka?
Płatek po płatku.


*
willaludka@gmail.com


Komentarze