Być jak wyspa czy nie być?

Samotność jest nam potrzebna. Czasowa oczywiście. Bo ta, która trwa zbyt długo może niepostrzeżenie przerodzić się w bezradność. Wtedy przestajemy widzieć rzeczywistość i zaczynamy żyć w naszych głowach zamiast w sercach innych ludzi.


Wysepka na rzecze powstała ot tak, całkiem naturalnie.
Woda naznosiła kamieni i mułu, a potem po prostu znalazła inną drogę dla siebie,
a w sumie to dwie drogi, które okrążyły wyspę i połączyły się za nią w jedno.

Wyspa nie różniła się zbytnio od otoczenia.
Rosła na niej trawa, a nawet kwiaty, odwiedzały ją motyle i mewy.
Dokładnie tak jak wszystkie miejsca wokół niej.

Ale była ta jedna różnica - nie miała połączenia z lądem.
Z czymś stałym.
A kiedy poziom wody podnosił się nikomu ze spacerowiczów nie chciało się moczyć nóg żeby do niej przyjść.

I taka sobie była wyspa.

I tak sobie pomyślałam, że my też jesteśmy jak takie wyspy.
W sumie tacy jak inni.
W sumie tacy jak ląd wokół.

Ale czasem zamykamy do niebie dostęp.
Potrzebujemy tego by stworzyć siebie, odbudować, a może ochronić.
A kiedy jesteśmy pewni siebie, swego, wody wokół nas opadają i zaczynają nas odwiedzać ludzie.
Wpadają na chwilę, albo czasem z leżaczkiem.
Podziwiają brzegi rzeki, które wyglądają inaczej z naszego punktu widzenia.

Niektórzy ludzie zamieniają się w wyspy na chwilę, inni na dłużej.
Najważniejsze, aby nie robili tego na zawsze, budując wokół siebie fortecę, zamek, albo klasztor.
Najlepiej na skale.
Odcinając się od tego co ostatecznie jest sensem naszego istnienia.

Uczuć.

* 
willaludka@gmail.com

Gdzie tu są jakieś drzwi...?

Komentarze