Każdy miewa trudne sytuacje w życiu, które pojawiają się nagle, lub nie ale czasem po prostu bardzo nagle zdajemy sobie z nich sprawę.
Niektórzy ten szok szybko przechodzą, niektórzy wcale, tylko w nim trwają nieraz i kilka lat...
Moja spacerowa trasa zaprowadziła mnie dziś nad wodospad.
Szczerze mówiąc to usłyszałam rechot żaby, który na początku pomyliłam z kaczką... Zresztą nieważne...
No i ta żabo-kaczka zaprowadziła mnie prosto nad wodospad.
Idąc w jego kierunku słyszałam coraz głośniejszy szum, w którym rechot żaby jakby przycichł, a potem znikł.
Gdy byłam tuż przy nim, nie słyszałam nawet własnych myśli.
Dopiero gdy się oddalałam szum cichł, aż nagle zrobiło się jakby cicho i usłyszałam jedynie szelest traw.
Żaba chyba poszła popływać.
I tak sobie pomyślałam... że z trudnymi sytuacjami w życiu jest podobnie jak z tym wodospadem.
Czasem coś nas do nich "woła". Niektórzy ignorują to "wołanie" skutecznie, ale większość daje się na nie nabrać. Potem podążamy w stronę, która nas zaciekawiła, aż zaczynają się kłopoty z orientacją co się dzieje. Jest taki kulminacyjny moment, w którym nie wiesz co robić, czy wogóle to ma znaczenie, a potem jednak ruszasz i idziesz, a kłopoty powoli znikają, zmniejszają się.
I wszystko cichnie, cały ten szum...
Po prostu trzeba iść dalej, dalej od wodospadu, nasłuchać się i iść dalej, dalej...
A gdy znowu usłyszy się żabę to albo zatkać uszy i iść albo odwrócić się i skierować w inną stronę.
Ach te żaby :-)
Niektórzy ten szok szybko przechodzą, niektórzy wcale, tylko w nim trwają nieraz i kilka lat...
Moja spacerowa trasa zaprowadziła mnie dziś nad wodospad.
Szczerze mówiąc to usłyszałam rechot żaby, który na początku pomyliłam z kaczką... Zresztą nieważne...
No i ta żabo-kaczka zaprowadziła mnie prosto nad wodospad.
Idąc w jego kierunku słyszałam coraz głośniejszy szum, w którym rechot żaby jakby przycichł, a potem znikł.
Gdy byłam tuż przy nim, nie słyszałam nawet własnych myśli.
Dopiero gdy się oddalałam szum cichł, aż nagle zrobiło się jakby cicho i usłyszałam jedynie szelest traw.
Żaba chyba poszła popływać.
I tak sobie pomyślałam... że z trudnymi sytuacjami w życiu jest podobnie jak z tym wodospadem.
Czasem coś nas do nich "woła". Niektórzy ignorują to "wołanie" skutecznie, ale większość daje się na nie nabrać. Potem podążamy w stronę, która nas zaciekawiła, aż zaczynają się kłopoty z orientacją co się dzieje. Jest taki kulminacyjny moment, w którym nie wiesz co robić, czy wogóle to ma znaczenie, a potem jednak ruszasz i idziesz, a kłopoty powoli znikają, zmniejszają się.
I wszystko cichnie, cały ten szum...
Po prostu trzeba iść dalej, dalej od wodospadu, nasłuchać się i iść dalej, dalej...
A gdy znowu usłyszy się żabę to albo zatkać uszy i iść albo odwrócić się i skierować w inną stronę.
Ach te żaby :-)
*
willaludka@gmail.com


Komentarze
Prześlij komentarz